Onder 2.7 Parket bij de Hoge Raad 9 december 2016

De door het onderdeel genoemde omstandigheden behoefden het hof niet van het bestreden oordeel te weerhouden. Dat spreekt vanzelf voor zover het onderdeel zich erop beroept dat volgens de rechtbank onvoldoende van het bestaan van de steunvorderingen is gebleken. Uiteraard kon het hof op basis van een eigen afweging tot een ander oordeel komen. Dat het hof anders heeft beslist, betekent voorts niet dat het bestaan van de steunvorderingen per saldo slechts in één instantie is onderzocht. Wel is dat onderzoek in hoger beroep omvangrijker geweest, doordat Rabobank ter onderbouwing van haar stellingen nieuwe feiten en omstandigheden had aangevoerd. Voorts is het hof in de bestreden overwegingen omstandig op de betwisting door [verzoeker] van de betreffende steunvorderingen ingegaan. Het onderdeel maakt niet duidelijk waarom ’s hofs oordeel in het licht van die betwisting onbegrijpelijk zou zijn. Voor zover [verzoeker] wijst op de “gecompliceerde onderlinge situatie” heeft hij blijkens de opgenomen verwijzingen uitsluitend het oog op de vordering van de curator in het faillissement van Holding [A] B.V, van welke vennootschap [verzoeker] bestuurder is. Hetgeen daaromtrent in eerste aanleg is aangevoerd, is hangende het hoger beroep achterhaald door de uit het faillissementsverslag van 3 augustus 2016 gebleken beslissing van de curator tot aansprakelijkstelling van [verzoeker] en de toestemming die de rechter-commissaris daartoe heeft gegeven . De omstandigheid tot slot dat nimmer enig verzoek tot voldoening is ontvangen, doet niet ter zake ; een betalingsverzoek is geen voorwaarde om van een steunvordering te kunnen spreken. Dit laatste volgt reeds hieruit dat van een steunvordering ook sprake kan zijn indien de betreffende vordering nog niet opeisbaar is .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ca9083e4356bce3b04f17258b896b00379ed620380de2e3bc096e4b7cc1aaf06 | shasum -a 256