Onder 2.5 Parket bij de Hoge Raad 23 december 2016

Ik merk voor een juist begrip van de insteek van onze beroepsaansprakelijkheidszaak nog het volgende op. Er doet zich hier de bijzonderheid voor dat in de onderliggende zaak in appel een volledig inhoudelijk debat is gevoerd bij grieven, antwoord en pleidooi, omdat partijen in die fase kennelijk niet hebben bemerkt dat te laat was geappelleerd tegen het deelvonnis van de rechtbank van 28 mei 2008. Wanneer in onze beroepsaansprakelijkheidszaak als enige beroepsfout tardief appelleren zou zijn gesteld, dan zou het hof in beginsel op basis van dat voorhanden onderliggende procesdossier in hoger beroep als loco-appelrechter hebben kunnen volstaan met te onderzoeken wat het hof in de onderliggende zaak inhoudelijk had behoren te beslissen, zodat aan de kansschadebenadering niet had hoeven te worden toegekomen, maar tot een concrete benadering van de schade had kunnen worden gekomen . In confesso is dat het in de onderliggende zaak daadwerkelijk gevoerde verweer niet tot een ander oordeel in hoger beroep zou hebben geleid, zoals [eiser] zelf erkent in onder meer de eerder genoemde Bijlage II onder 6, overgelegd als prod. 4 bij eis , waar ook de rechtbank aan refereert in rov. 4.4 van het vonnis in onze beroepsaansprakelijkheidszaak in eerste aanleg. Vandaar dat het hof beroepsfouten 1 en 2 gezamenlijk behandelt en aan de kansschadeleer toekomt, in welke sleutel [eiser] deze zaak ook uitdrukkelijk heeft geplaatst, zo volgt uit de inleidende dagvaarding onder 10-12. In cassatie wordt (vanzelfsprekend) ook niet geklaagd over toepassing door het hof van de kansschadeleer an sich .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0a782db90d54604b1a88bfffc1e36623bb01ae221a28ebd11c2a284245a4c52b | shasum -a 256