Onder 2.10 Parket bij de Hoge Raad 23 december 2016

Mocht deze kwestie niet beperkt zijn tot gevallen van op zichzelf vaststaande verzekering ten behoeve van een derde met dekkingskwesties en moeten worden doorgetrokken naar gevallen als de onze, waarbij de vraag is of er überhaupt een derdenbeding is overeengekomen, dan brengt mij dat tot de volgende aanvulling op hetgeen ik hiervoor in 2.7 aangaf – voor het geval in de positie van [eiser] een impliciet beroep op derdenbescherming moet worden gezien langs de lijnen van het zo-even besproken arrest. Nu [eiser] als derde stelt een recht te kunnen ontlenen aan een tussen NN en [B] gesloten overeenkomst, is zijn redelijk perspectief daarvoor doorslaggevend. NN heeft in feitelijke instanties gesteld dat in art. 11.1 van de polisvoorwaarden geen derdenbeding is opgenomen. Het hof diende dan te beoordelen of [eiser] er als derde gerechtvaardigd op kon vertrouwen dat hij dit als een door hem te aanvaarden derdenbeding kon beschouwen, gelet op de bewoordingen van de polis, eventueel in samenhang met (andere) door NN gedane mededelingen of gewekte verwachtingen. Ook dat leest naadloos op wat het hof heeft overwogen in rov. 3.6: uit de tekst van art. 11.1 is afgeleid dat alleen sprake is van een aan NN toegekend discretionair recht, maar dat geen feiten of omstandigheden zijn gesteld of gebleken die erop wijzen dat daaruit ook een verplichting voortvloeit van NN jegens [eiser] als benadeelde. Dat past naar mij voorkomt zodoende dus ook in de mal van Alheembouw/Verzekeraars.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/445e4954ae758015df2817de98435e746dfde7449a9f9798be2bdc41ad639748 | shasum -a 256