Onder 2.22 Parket bij de Hoge Raad 23 december 2016

Daar komt nog bij dat de passage uit rov. 4.6 over art. 3:287 BW ook juist en begrijpelijk is. In wezen komt dat op hetzelfde neer als de rechtbank overwoog in rov. 4.2 (hiervoor weergegeven in 1.5). Dat artikel creëert voor [eiser] een voorrecht voor zijn beroepsaansprakelijkheidsclaim jegens [B] op de vordering van [B] op haar assuradeur . [eiser] kan zich verhalen op de vordering van [B] op NN zonder dat hem andere rechten van derden kunnen worden tegengeworpen (behalve het recht dat aan de tussenpersoon toekomt op grond van art. 7:936 BW, maar dat speelt niet in onze zaak) . [B] is hier dus een noodzakelijke tussenschakel; er wordt [eiser] geen recht verschaft om de vordering direct bij de verzekeraar te innen. Het gevolg hiervan is dat dit voorrecht onder meer tekortschiet bij faillissement van de aansprakelijke verzekerde. Dan moet [eiser] immers wachten op de uitdeellijst en blijven de door de curator geïnde verzekeringspenningen onderworpen aan de omslag van de algemene faillissementskosten . De wetgever heeft hier bewust voor gekozen, maar heeft wel een directe actie jegens de verzekeraar willen scheppen bij schade door dood of letsel (art. 7:954 BW), hetgeen niet speelt in onze zaak . Dat het hof geen ruimte ziet voor de in wezen door [eiser] bepleite extra-wettelijke voorrang, lijkt mij juist. Dat aan sommige schuldeisers een wettelijke voorrang wordt toegekend bij verhaal is een uitzondering en vormt een inbreuk op de hoofdregel van gelijkheid van schuldeisers uit art. 3:277 BW. Dergelijke uitzonderingen worden niet extensief uitgelegd .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/445e4954ae758015df2817de98435e746dfde7449a9f9798be2bdc41ad639748 | shasum -a 256