Onder 4.4. Parket bij de Hoge Raad 23 december 2016

Het is op grond van enerzijds de onder 4.1 weergegeven uitgangspunten en anderzijds de concrete omstandigheden van dit geval, gerechtvaardigd te oordelen dat de verjaringstermijn is ingegaan op (uiterlijk) 12 februari 2003 en niet pas op het moment dat Rijkswaterstaat door Taurus als veroorzaker van de schade is aangewezen. De keuze van Mispelhoef om Taurus pas na de (late) reacties van de Gemeente en het Waterschap opdracht te geven voor een eigen onderzoek kan aan dit oordeel niet afdoen. Niet gesteld of gebleken is immers dat een onderzoek dat zou zijn aangevangen rondom het moment van de aansprakelijkstelling van de Gemeente en het Waterschap in redelijkheid niet had kunnen leiden tot het instellen van een rechtsvordering jegens de Staat binnen vijf jaar. Ook de door Mispelhoef gestelde late reactie van Rijkswaterstaat in het kader van het onderzoek van Taurus kan niet tot een andere ingangsdatum leiden, noch tot het oordeel dat de Staat zich in redelijkheid niet op verjaring mag beroepen. De verjaring is immers veeleer toe te schrijven aan de late aanvang van het onderzoek dan aan de late reactie van Rijkswaterstaat. Mispelhoef had de dreigende verjaring van haar vordering jegens de Staat bovendien eenvoudig kunnen ondervangen door een stuitingshandeling in de vorm van een aansprakelijkstelling.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a2185fb7102f03b826bebd787a9e378ce9e9911f43495ccbd12330b0868e1e27 | shasum -a 256