Onder 2.1. Parket bij de Hoge Raad 16 december 2016

Het door eiser voorgedragen middel van cassatie klaagt over schending van art. 27 lid 1 Wetboek van Strafrecht en art. 5 EVRM, vanwege het oordeel dat voor de uitleg van de opgelegde straf de inhoud van het gehele arrest van de strafkamer van het hof moet worden bezien en de strafkamer van het hof kennelijk heeft bedoeld dat het voorarrest slechts in mindering wordt gebracht op het onvoorwaardelijk opgelegde gedeelte van de gevangenisstraf en vanwege de gevolgtrekking dat de tenuitvoerlegging van het voorwaardelijk opgelegde gedeelte van de straf daarom niet onrechtmatig is te achten. Primair klaagt het middel dat er geen ruimte is om met dergelijke ‘bedoelingen’ rekening te houden. De strafrechter wordt geacht zijn bedoelingen ten aanzien van de hoogte van de straf tot uitdrukking te brengen in het dictum; dat uitgangspunt biedt geen ruimte om daar ‘bedoelingen’ bij te halen die overigens uit het vonnis/arrest van de strafrechter zouden zijn af te leiden. Het dictum zelf is in deze zaak eenduidig. Acht maanden gevangenisstraf met aftrek van acht maanden voorarrest betekent dat er nu geen straf meer te executeren valt. Zelfs als er ruimte voor een teleologische interpretatie van het vonnis zou zijn, dan weegt de slechts voor één uitleg vatbare formulering van de strafmaat in het dictum dusdanig zwaar dat elke daarvan afwijkende overweging omtrent de bedoelingen van de strafrechter daarbij in het niet valt. Subsidiair klaagt eiser dat onbegrijpelijk is waarom het hof voorrang geeft aan een veronderstelde bedoeling van de strafrechter, terwijl – gezien het dictum van het strafarrest – een tegengestelde lezing voor de hand ligt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d1e14dedfc4dd228c885c08aed11a2d482d17a31b46729aa742234455cdecdb2 | shasum -a 256