Onder 2.3. Parket bij de Hoge Raad 16 december 2016

Aan het gebruik van voorlopige hechtenis kleeft steeds het risico dat de rechter in de strafzaak uiteindelijk besluit helemaal geen straf op te leggen (bijv. bij vrijspraak) of besluit geen vrijheidsstraf op te leggen, of besluit een vrijheidsstraf op te leggen waarvan het onvoorwaardelijk gedeelte korter is dan de tijd die de verdachte reeds in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. De wetgever heeft geprobeerd dergelijke situaties zoveel mogelijk te voorkomen, door in art. 67 lid 3 Sv voor te schrijven dat een bevel tot voorlopige hechtenis slechts kan worden gegeven wanneer uit feiten of omstandigheden blijkt van ‘ernstige bezwaren’ tegen de verdachte, en door in art. 67a lid 3 Sv voor te schrijven dat een bevel tot voorlopige hechtenis achterwege blijft wanneer ernstig rekening moet worden gehouden met de mogelijkheid dat aan de verdachte in geval van veroordeling geen onvoorwaardelijke vrijheidsstraf of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel zal worden opgelegd, dan wel de verdachte bij tenuitvoerlegging van het bevel langere tijd van zijn vrijheid beroofd zou blijven dan de duur van de straf of maatregel. Daarnaast bestaan mogelijkheden om tussentijds opheffing van de voorlopige hechtenis te verzoeken (art. 69 Sv), schorsing van de voorlopige hechtenis te verzoeken (art. 80 Sv) en, indien de zaak eindigt zonder oplegging van straf of maatregel, of met zodanige oplegging doch op grond van een feit waarvoor voorlopige hechtenis niet is toegestaan, toekenning van een schadevergoeding op billijkheidsgronden te verzoeken (art. 89 – 90 Sv).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d1e14dedfc4dd228c885c08aed11a2d482d17a31b46729aa742234455cdecdb2 | shasum -a 256