Onder 3.8. Parket bij de Hoge Raad 16 december 2016

Tot de gedingstukken behoort het arrest van het gerechtshof Den Haag van 10 maart 2015 (nr. 22-002580-12), waarbij de tenuitvoerlegging is gelast van de op 13 december 2012 voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf van vier maanden; zie ook rubriek 1.1.4 hiervoor. Onderdeel 2 van het incidenteel middel keert zich tegen de – impliciete – verwerping van het verweer van de Staat dat het openbaar ministerie reeds op grond van het arrest van 10 maart 2015 gehouden was tot executie van het voorwaardelijk opgelegde gedeelte van de gevangenisstraf. De klacht is onder 2.1 uitgewerkt met het argument dat, nadat de t.u.l.-rechter ingevolge art. 14g Sr de tenuitvoerlegging heeft gelast, het noch het openbaar ministerie noch in een executiegeschil de burgerlijke rechter vrij staat om de beslissing van de rechter die de straf heeft opgelegd eigenstandig uit te leggen. Volgens de Staat moeten zowel het openbaar ministerie als de burgerlijke rechter uitgaan van de door de t.u.l.-rechter aan dat vonnis gegeven uitleg. Indien de t.u.l.-rechter de tenuitvoerlegging gelast, impliceert dat volgens de Staat tevens het oordeel dat nog een straf resteert: immers, indien de t.u.l.-rechter van oordeel zou zijn dat het ondergane voorarrest óók in mindering dient te worden gebracht op het voorwaardelijk opgelegde deel van de straf, brengt de t.u.l.-rechter dit tot uitdrukking in zijn beslissing: hetzij door het openbaar ministerie in zijn vordering tot tenuitvoerlegging niet-ontvankelijk te verklaren, hetzij door de vordering van het openbaar ministerie af te wijzen. Het voorgaande geldt in ieder geval indien de veroordeelde in de procedure bij de t.u.l.-rechter een hierop gericht verweer heeft gevoerd. Subsidiair verbindt de Staat onder 2.2 hieraan een motiveringsklacht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d1e14dedfc4dd228c885c08aed11a2d482d17a31b46729aa742234455cdecdb2 | shasum -a 256