Onder 2.10 Parket bij de Hoge Raad 16 december 2016

“Ik ben in 1947 begonnen als stuurmansleerling bij de VNS. (...). Ik heb mijn gehele loopbaan, tot mijn 58ste jaar bij de VNS gewerkt. (...) Ik heb ook op schepen gevaren die asbest vervoerden. U vraagt mij wanneer dat was. Ik kijk even in mijn monsterboekje en ik zie dat dit van 1952 tot 1957 was. (…) Ik was in die tijd derde en later tweede stuurman. Ik had in die functie te maken met het laden en lossen. (…) Wij als stuurlieden moesten ter controle soms over de balen heen kruipen om te controleren of de zakken asbest goed in de hoeken waren geplaatst zodat er geen ruimte verloren ging. (…) Dat het asbest was wisten wij als stuurlieden zijnde. Het stond er ook op geschreven. (…) Met die zakken werd omgegaan zoals met alle lading wordt omgegaan. Er kon dus wel eens een zak barsten. Er werd geen extra zorg aan besteed. Wij wisten niet dat asbest gevaarlijk was. Dat werd nooit besproken. Wij hadden geen beschermende kleding. (…) Wij haalden de asbest alleen op in Zuid- en Oost-Afrika. Het waren reizen van 4 à 5 maanden, dus ik heb hooguit twee keer per jaar asbest vervoerd. Ik heb over de balen gekropen en dus ben ik in aanraking gekomen met asbest. De juten zakken waren ook niet waterdicht. De zakken met asbest werden geladen op stuwhout om ze te beschermen tegen het water in het ruim. Als er een zak openbarstte kwam het asbest natuurlijk op het hout terecht en dat hout werd later weer hergebruikt op andere reizen. In de laatste haven werd alles schoongemaakt en aangeveegd door de bemanning van het schip en vaak ook door walploegen. Wij als stuurlieden hadden de controle over dat schoonmaken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f751ce9978296ca364df5de5b03c75114e8226a04e4eb5bbfa6891f664ae753b | shasum -a 256