Onder 3.26 Parket bij de Hoge Raad 23 december 2016

De klacht van onderdeel II.A.3 wordt tevergeefs opgeworpen. Allereerst miskent de klacht dat de benoeming door de ondernemingskamer van een tijdelijke bestuurder niet slechts haar grondslag vindt in rov. 3.14 en 3.15. maar in rov. 3.4 t/m 3.16 van de beschikking, welke rechtsoverwegingen in onderlinge samenhang beschouwd moeten worden. Ten tweede miskent het onderdeel dat het treffen van een onmiddellijke voorziening ex art. 2:349a lid 2 BW een discretionaire bevoegdheid van de ondernemingskamer betreft, en dat dat oordeel van de ondernemingskamer berust op een waardering van feitelijke aard waarvan de juistheid in cassatie niet kan worden getoetst. Ten derde geldt dat het oordeel van de ondernemingskamer niet ontoereikend is gemotiveerd, gelet op hetgeen de ondernemingskamer daaraan in rov. 3.4 t/m 3.16 van de beschikking ten grondslag heeft gelegd. Nu in het onderhavige geval geen sprake is van een zeer ingrijpende voorziening, de ondernemingskamer heeft immers een bestuurder benoemd zonder bijzondere bevoegdheden of doorslaggevende stem, was een verdergaande motivering niet nodig. Kortheidshalve verwijs ik naar hetgeen ik daarover heb gezegd in de inleiding op het cassatiemiddel. Voor zover het onderdeel klaagt dat de ondernemingskamer niet, althans onvoldoende heeft toegelicht waarom niet volstaan kon worden met een minder verstrekkende en ingrijpende maatregel, geldt dat het onderdeel – gelet op de discretionaire bevoegdheid van de ondernemingskamer – eveneens te hoge motiveringseisen stelt. Gelet op rov. 3.17 van de beschikking zag de ondernemingskamer geen aanleiding voor het treffen van nadere maatregelen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0731eb3736a18832b27e8756ad9ffd8106c8f0dbc7f66c42a250e2edea127dd9 | shasum -a 256