Onder 4.32 Parket bij de Hoge Raad 15 december 2016

14. Versta ik de in onderdeel 13 geciteerde passage uit rechtsoverweging 3.3 goed, dan sluit de Hoge Raad zich in feite aan bij de drievoudige redengeving van A-G Wattel. Van deze drie gronden spreken mij de twee die in onderdeel 13 onder de punten a en b zijn opgesomd, het meeste aan. Immers, (ook) van de fiscale wetgever mag worden verlangd dat hij zijn wetgevende taak serieus neemt door zorg te dragen voor solide belastingwetgeving: belastingen worden in Nederland nu eenmaal – en gelukkig maar – blijkens art. 104 Grondwet geheven uit kracht van een wet. Daarnaast heb ik eerder – in de context van het civielrechtelijke leerstuk rechtsverwerking – betoogd dat de (bestuurs)rechter moet waken de fiscale wetgever (te) vaak de hand boven het hoofd te houden door een bijzonder welwillende wetsinterpretatie, aangezien zo’n benadering een zorgvuldig wetgevingsproces en daarmee de kwaliteit van de fiscale regelgeving niet ten goede komt. (…) De nogal gemakzuchtig en opportunistisch overkomende houding die de wetgever bij de behandeling van de Wet werken aan winst heeft geëtaleerd door – volgens eigen zeggen – via het ‘beproefde alternatief van het scheppen van duidelijkheid via de toelichting’ de (bestuurs)rechter op te zadelen met de onderhavige compartimenteringsproblematiek, is temeer schrijnend indien kennis wordt genomen van het hiervoor in onderdeel 11 aangestipte wetgevingsvoornemen. Is de (vermeende) financiële nood voor de Nederlandse schatkist maar hoog genoeg, dan blijkt de fiscale wetgever wel degelijk en bovendien razendsnel in staat de compartimenteringswetgeving te produceren die hij indertijd – als zijnde bijzonder, of zelfs te, gecompliceerd – nog van de hand had gewezen

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8add1ebcfb49ace1e85ae4e77886e0d6c98dd6d542e8a5c1bc4434a6755d3e95 | shasum -a 256