Alinea 154 Parket bij de Hoge Raad 29 november 2016

18. In de bewijsoverwegingen heeft het hof zijn oordeel dat blijkens de voor het bewijs gebruikte bewijsmiddelen sprake is van voorwaardelijk opzet gemotiveerd door nader in te gaan op de diverse geweldshandelingen van de verdachte en diens medeverdachte. Deze geweldshandelingen bestonden in de eerste plaats uit het in een hals- of nekklem vastpakken en -houden van het slachtoffer, het in die positie meeslepen naar een ander vertrek in de woning en het enige tijd bovenop hem zitten (bewijsmiddelen 1 en 4). De deskundige Van der Goot heeft verklaard bloeduitstortingen in de halsspieren te hebben waargenomen en in het hoofd aanwijzingen voor bloedstuwingen te hebben geconstateerd. Voorts heeft deze deskundige verklaard dat dit gegeneraliseerde kenmerken zijn die men toeschrijft aan bloedafvloed-belemmering van de hersenen, hetgeen optreedt bij samendrukkend geweld op de hals (bewijsmiddel 10). Uit de bewijsmiddelen blijkt verder dat de verdachte het slachtoffer heeft geslagen (bewijsmiddelen 1 en 3). Daarnaast heeft het hof vastgesteld dat de verdachte en de medeverdachte het slachtoffer hebben vastgebonden, waarbij de mond van het slachtoffer ook is getapet. Vervolgens is het slachtoffer buikwaarts, met de mond naar beneden, gekneveld op de grond komen te verkeren. In de tot het bewijs gebezigde verklaring van de medeverdachte komt dit ook tot uitdrukking (bewijsmiddel 3). De medeverdachte heeft immers verklaard dat de man op zijn buik lag toen zij weggingen en zijn handen boven zijn hoofd waren. Dat de verdachte mogelijk iets anders heeft gezegd, doet daaraan niet af. Zoals ik hierboven onder 5 al heb opgemerkt, heeft het hof geconstateerd dat de verdachte, de medeverdachte en de getuige wisselende verklaringen hebben afgelegd en is het hof om die reden behoedzaam omgegaan met de selectie van de verklaringen van de verdachten en de getuige; de bedoelde andersluidende verklaring van de verdachte heeft het hof niet voor het bewijs gebruikt. Ik voeg hier aan toe dat de selectie en waardering van het beschikbare bewijsmateriaal is voorbehouden aan de feitenrechter en, behoudens bijzondere gevallen, geen motivering behoeft, en dat het aan de rechter die over de feiten oordeelt is om tot het bewijs te bezigen wat deze uit een oogpunt van betrouwbaarheid daartoe dienstig voorkomt en terzijde te stellen wat deze voor het bewijs van geen waarde acht, zonder dat hij van zijn oordeel omtrent de keuze en de betrouwbaarheid van het door hem gekozen bewijsmateriaal rekenschap behoeft af te leggen (bijzondere omstandigheden daargelaten).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eb08331190e1811afbfefc4ce3eff69f73017eafd23f1f4d24db440a6fbcbe73 | shasum -a 256