Onder 4.6. Parket bij de Hoge Raad 22 november 2016

Voor de vraag hoe het “passieve” gedrag van de verdachte moeten worden gekwalificeerd, is in de eerste plaats van belang, dat de bewezenverklaring van het hof geen medeplegen van vrijheidsberoving inhoudt, maar medeplegen van “het van de vrijheid beroofd houden” in de zin van art. 282 lid 1 Sr. Dit strafbare feit kan zowel uit actieve gedragingen bestaat, als uit een nalaten, of een combinatie daarvan. In dit verband is een arrest van de Hoge Raad in een zaak met een vergelijkbare casus illustratief. Het ging om een geval waarin de verdachte in de woning verbleef waar het slachtoffer tegen haar wil door medeverdachten werd vastgehouden. Hij bleef in de buurt van het slachtoffer aanwezig en toen zijn twee medeverdachten de woning hadden verlaten, bleef hij met anderen in de woning achter, terwijl het slachtoffer vastgebonden in de slaapkamer op het bed lag. Het hof oordeelde dat er sprake was van medeplegen. De Hoge Raad liet dit oordeel in stand en nam daarbij in aanmerking dat het hof had vastgesteld dat de verdachte zich niet had gedistantieerd van de gedragingen van de anderen en bewust had samengewerkt met de mededaders aan het voortduren van de vrijheidsberoving. Daaruit kan worden afgeleid dat bewust nalaten in te grijpen op zichzelf een uitvoeringshandeling kan zijn van het van de vrijheid beroofd houden van iemand. De pure aanwezigheid bij een vrijheidsberoving kan er immers toe bijdragen dat een mededader de handelingen kan verrichten ervoor te zorgen dat het slachtoffer niet kan gaan en staan waar zij wil. Daar komt nog bij, dat als het gaat om medeplegen, het primair gaat om de bewuste en nauwe samenwerking met een ander, waarbij het minder van belang is wie welke feitelijke handelingen heeft verricht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/990ebf48db2806ea8903532ac025905ab40e89092f98558eafd6697a0434414b | shasum -a 256