Alinea 72 Parket bij de Hoge Raad 1 november 2016

22. Ik kom tot de slotsom dat art. 577b Sv zich niet verzet tegen het opnieuw berekenen, en het lager vaststellen, van het wederrechtelijk verkregen voordeel op basis van nieuwe feiten of een nieuw feitenonderzoek. Ook een achteraf gebleken onjuiste vaststelling van het ontnemingsbedrag kan leiden tot kwijtschelding of vermindering van het ontnemingsbedrag (tweede lid), terwijl het in het derde lid omschreven geval bedoeld is als voorbeeld. Daarbij heb ik in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen: - art. 577b, tweede lid, Sv formuleert in algemene bewoordingen een bevoegdheid voor de rechter om te matigen of kwijt te schelden en stelt daarbij geen beperkingen aan de gevallen waarin de rechter van deze bevoegdheid gebruik kan maken; - in de wetsgeschiedenis zijn geen aanknopingspunten te vinden voor hetgeen het hof heeft vooropgesteld; - - de Hoge Raad heeft in zijn arrest van 8 april 2014, ECLI:NL:HR:2014:860, NJ 2014/363 met betrekking tot art. 36e, vijfde lid, Sr geoordeeld dat de bevoegdheid van de rechter om het bedrag dat de betrokkene aan de Staat dient te betalen lager vast te stellen dan het bedrag van het geschatte voordeel, niet beperkt is tot enkel gevallen waarin het om de draagkracht van de betrokkene gaat, “nu dit uit tekst noch wetsgeschiedenis volgt”. Daaruit zou wellicht kunnen worden afgeleid dat hetzelfde heeft te gelden voor de matigingsbevoegdheid als bedoeld in art. 577b Sv nu in wettekst en wetsgeschiedenis van dit artikel contra-indicaties ontbreken; - de rechtspraak van de Hoge Raad in herzieningsprocedures, waarbij de aanvraag tot herziening niet-ontvankelijk is verklaard en is gewezen op de matigingsbevoegdheid als bedoeld in art. 577b, tweede lid, Sv.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c5f0f3efa453566f5ae7985781cbe266a07660c5c5ea28a51ceb9d971e97f365 | shasum -a 256