Onder 1.4 Parket bij de Hoge Raad 18 maart 2016

In haar vonnis van 8 juni 2011 overweegt de rechtbank ’s-Gravenhage dat niet voldoende is komen vast te staan dat [betrokkene 1] ten tijde van het opmaken van het testament van 23 mei 2008 leed aan een geestelijke stoornis. Vernietiging op grond van de artikelen 4:43 BW en 4:59 BW acht de rechtbank evenmin mogelijk. De rechtbank is wel van oordeel dat [verweerster] naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid geen rechten kan ontlenen aan de uiterste wilsbeschikkingen die [betrokkene 1] in zijn testament van 23 mei 2008 heeft gemaakt. De rechtbank overweegt daartoe, kort samengevat het volgende. Uit de door [eiseressen] in het geding gebrachte verklaringen en uit het verhandelde ter zitting blijkt genoegzaam dat de verstandhouding tussen [betrokkene 1] en zijn dochters aanvankelijk goed was, maar dat [verweerster] tussen hen een wig heeft gedreven en zij [betrokkene 1] in de loop van de jaren ook steeds meer is gaan afschermen van familieleden en vrienden, een en ander met het vooropgezette plan om [betrokkene 1] ertoe te bewegen dat hij zijn testament ten nadele van [eiseressen] zou doen wijzigen. Alles afwegende komt de rechtbank tot de slotsom dat het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn om [verweerster] als enige erfgenaam van [betrokkene 1] toe te laten. Zij verklaart naar aanleiding van de subsidiaire vordering van [eiseressen] voor recht, dat [verweerster] aan de uiterste wilsbeschikkingen van [betrokkene 1] in het testament van 23 mei 2008 geen rechten kan ontlenen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d83833d57e1c28b1fa64689c9602ac814bce1dcdd81dee268f8cd3d5e86d0f6f | shasum -a 256