Onder 2.3 Parket bij de Hoge Raad 18 maart 2016

In cassatie wordt tegen ’s hofs oordeel dat het testament van [betrokkene 1] niet wegens een geestesstoornis bij hem voor nietig kan worden gehouden met name aangevoerd, kort weergegeven, dat de beantwoording van de vraag of een persoon voldoende in staat is zijn wil te bepalen in beginsel een medische aangelegenheid is en in ieder geval niet is voorbehouden aan de notaris, dat [betrokkene 1] twee maanden na het ondertekenen van het testament in een ziekenhuis is overleden en in het verslag van diens verblijf in het ziekenhuis ( ) gewag wordt gemaakt van bij [betrokkene 1] waargenomen verschijnselen als forse atrofie van de brein, ernstig façadegedrag, confabuleren en dementie, terwijl in een brief 9 oktober 2008 van een [betrokkene 1] behandeld hebbende neuroloog aan de raadsvrouw van [eiseressen] staat vermeld: “Gezien de ernst van de geheugenstoornissen, het gebrek aan ziekte inzicht, het gebrek aan oordelingsvermogen, het gebrek aan visueel-spatieel inzicht, allemaal passend bij een matig dementieel syndroom, kom ik tot de conclusie dat patiënt niet handelingsbekwaam was begin 2008” en “Ik acht patiënt 6 maanden voor zijn overlijden niet handelingsbekwaam” . ( ) Een en ander doet, zo wordt betoogd, ’s hofs oordeel onbegrijpelijk zijn. In subonderdeel 2.1.4 wordt als klacht verder aangevoerd dat het hof ten onrechte voorbij is gegaan aan het uitvoerige bewijsaanbod dat [eiseressen] in hun memorie van antwoord, sub 138 en 139, hebben gedaan en waarbij als te horen getuigen/deskundigen worden genoemd de twee neurologen die [betrokkene 1] hebben behandeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d83833d57e1c28b1fa64689c9602ac814bce1dcdd81dee268f8cd3d5e86d0f6f | shasum -a 256