Onder 2.4 Parket bij de Hoge Raad 18 maart 2016

Het oordeel van het hof in rov. 12.4.6 van het bestreden tussenarrest zou slechts dan aansluiten op de beslissingen in het tussenarrest van 20 maart 2012 (waarvan het hof niet is teruggekomen, noch in het opvolgende tussenarrest van 18 juni 2013 , noch in het bestreden tussenarrest van 2 december 2014 ), als (niet is uitgesloten dat) [eiser] zich redelijkerwijze had kunnen en ook moeten verzekeren voor het geheel van de schade waarvoor hij aansprakelijk wordt gehouden. Naar uit de door het hof kennelijk onderschreven bevindingen van de deskundige blijkt, doet dat geval zich echter niet voor. Dat, zoals het hof in het bestreden arrest heeft overwogen, [eiser] moest weten dat fouten ten aanzien van zijn kernprestatie potentieel tot grote schade zouden kunnen leiden en dat van hem mocht worden verwacht dat hij zich inspande om een deugdelijke dekking te krijgen, doet niet eraan af dat, naar de deskundige heeft vastgesteld en het hof kennelijk heeft onderschreven, [eiser] óók bij het betrachten van de redelijkerwijze van hem te verlangen inspanning praktisch gesproken niet een verzekering had kunnen sluiten die zou hebben voorzien in een volledige dekking van de schade waarvoor hij thans aansprakelijk wordt gehouden. Het oordeel dat [eiser] bij die stand van zaken geen beroep toekomt op het exoneratiebeding acht ik onbegrijpelijk. Het geval dat de laedens zich niet tegen de door hem veroorzaakte schade heeft verzekerd terwijl hij dat redelijkerwijs wel had behoren te doen, is nu immers juist het geval waarin art. 13.1, tweede volzin, in fine, van de Metaalunievoorwaarden uitdrukkelijk beoogt te voorzien ( “(…) die schade waartegen opdrachtnemer verzekerd is, dan wel redelijkerwijs verzekerd had behoren te zijn.” ).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b8ceb5ac05c4c2a1786e6e41ba0c46fee7ff44ec091bbcacd9df9f150f1e1a54 | shasum -a 256