Onder 6.6.1. Parket bij de Hoge Raad 22 november 2016

Deze verplichting is vrijwel gelijk aan het huidige art. 4 lid 1 Vw 2000. Het gaat hier om een inspanningsverplichting voor vervoerders. Deze strafbaarstelling werd door de wetgever als een onvermijdelijk en logisch gevolg beschouwd van de Uitvoeringsovereenkomst. Daarbij wordt niet meer van de vervoerder verlangd dan dat hij de nodige maatregelen treft en het redelijkerwijs te vorderen toezicht houdt om te voorkomen dat een documentloze vreemdeling door de tussenkomst van de vervoerder inreist. Het gaat om een voor de vervoerder geldende zorgplicht met een zuiver ordeningstechnisch karakter, vervat in een strafbaarstelling als overtreding omdat aan de schending van de normstelling niet een verhoogd, door het collectief rechtsbewustzijn aanvaard, wederrechtelijkheidsgehalte toekomt, aldus de wetgever in 1991. De reikwijdte van de zorgplicht licht de wetgever als volgt toe. De strafbaarstelling ziet op het verzaken van de verplichting om de nodige maatregelen te nemen tegen een documentloze inreis of een inreis met falsificaten. De vervoerder moet zijn personeel of beambten instructies geven, opdat zij niet inadequaat te werk gaan bij de controle van de reispapieren. Valsheden die niet aanstonds na een gewone controlehandeling te onderkennen zijn, zullen in het algemeen de beambte – en dus de vervoerder – disculperen, tenzij de vervoerder wegens ervaringen in het verleden ernstig rekening had behoren te houden met deze of vergelijkbare valsheden. De vervoerder zal rekening moeten houden met de algemeen toegankelijke ervaringen die op de desbetreffende vervoerslijn werden opgedaan met valsheden; bij eerdere confrontatie met valsheden mag van een vervoerder ‘verhoogde diligentie’ worden verlangd, waarmee de wetgever zal hebben bedoeld dat de vervoerder met verhoogde aandacht aan de opgedragen zorgplicht zal dienen te voldoen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ac3362db87afd6d9eaaf9a798187cd1e6e6d254a998600760742d6331e333373 | shasum -a 256