Onder 3.3. Parket bij de Hoge Raad 6 december 2016

26. Intussen zegt de Hoge Raad niet wat onder ‘zelfstandig onderzoek’ moet worden verstaan. Niet juist lijkt mij in het kader van dergelijk (zelfstandig) onderzoek in het bijzonder de vraag te beantwoorden of (het resultaat van) de toetsing ten voordele van de verdachte strekt. Is dan de vraag bepalend of de voorafgaande toetsing van de bestuursrechter wel volledig is geweest? Dat kan blijken na beantwoording van de vraag of bepaalde al wel aanwezige, maar aan de bestuursrechter niet bekende feiten en omstandigheden bij de beoordeling zijn betrokken. Na beantwoording van die vraag wordt het er voor de strafrechter niet eenvoudiger op. Wat is rechtens indien eenmaal vaststaat dat de bestuursrechter bepaalde feiten en omstandigheden niet bij zijn eerdere toetsing heeft betrokken? Op zich zelf behoeft namelijk de omstandigheid dat bepaalde feiten en omstandigheden niet zijn meegewogen niet te betekenen dat het resultaat van de toetsing anders wordt, maar dat is ook niet uitgesloten. Hier wordt dus alsnog bestuursrechtelijke beoordeling door de strafrechter gevraagd. Dan dreigt ravage in de porseleinkast, tenzij zonder nader onderzoek naar de bij de eerdere toetsing door de bestuursrechter niet betrokken feiten en omstandigheden zonder meer duidelijk is dat het inreisverbod (of de ongewenstverklaring) geen deugdelijke grondslag kan hebben. Denk aan een exceptioneel geval als bijvoorbeeld persoonsverwarring. Het is dan eerder een kwestie van een achteraf evident onjuiste eerdere toetsing door de bestuursrechter dan van een onvolledige toetsing. Al met al meen ik dat de noodzaak van nader bestuursrechtelijk onderzoek een harde contra-indicatie is om aan te nemen dat van bijzondere omstandigheden sprake is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/00e871eb92a1ced6941b9cf25d44659f83c0fcc961d3331e80609160fd5cad7e | shasum -a 256