Onder 8.10. Parket bij de Hoge Raad 8 december 2016

De kern van het verwijt is niet zozeer gelegen in de mate van verspreiding van de ‘verklaring’, maar in de omstandigheid dat de ondertekenaar werkzaam is als lid (in buitengewone dienst) van het rechterlijk college dat (als cassatierechter) in hoogste instantie de zaak zal beoordelen indien het geschil tot in hoogste instantie wordt uitgeprocedeerd. Het verwijt behelst dat verweerder zich gezien zijn hoedanigheid hoe dan ook had behoren te onthouden van ‘de verklaring’ voor zover die inhoudt een geschatte slaagkans van een aanhangige procedure voor de Nederlandse rechter. In dit verband is het van belang er nog eens op te wijzen dat het afleggen van een verklaring verweerder niet zonder meer wordt tegengeworpen. Een deel van de gegeven verklaring wordt immers nadrukkelijk buiten de klacht gehouden. Gevolg daarvan is dat acht geslagen moet worden op de betekenis van de inhoud van de verklaring in het licht van geldende gedragsnormen. Het gaat niet om een meningsuiting in een handboek, tijdschrift of wetenschappelijk discours, die los staat van het concrete geschil. De rapportage, in de vorm van een ‘verklaring’, is ten behoeve van één der procespartijen opgesteld en uitgebracht specifiek met het oog op de duiding van de betekenis van het bij een Nederlandse rechter aanhangige geschil tussen klaagster en de drie vennootschappen. Dit zou een bijzonder gewicht geven aan de inschatting in de ‘verklaring’ van de kans van slagen van de vordering tot vernietiging van de arbitrale vonnissen. Ik merk op dat in mijn ogen de verklaring geen advies behelst om een bepaalde rechterlijke beslissing te nemen. In paragraaf 4 van de ‘verklaring’ abstraheert verweerder van de vragen die de Nederlandse of Belgische rechter in het concrete geval aan de hand van het complete dossier zal moeten beantwoorden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ae2a20347287d45c3d1b9f023d1ec41fc56fe4b919471c0b293a5a0c455a346 | shasum -a 256