Onder 8.29. Parket bij de Hoge Raad 8 december 2016

In een klachtprocedure is de vraag niet of een weliswaar rechtmatige gedraging niettemin ongewenst is. Het gaat erom of achteraf bezien de gedraging in een bepaalde aangelegenheid als onbehoorlijk moet worden aangemerkt. Als uitgangspunt kan naar mijn opvatting gelden dat een rechterlijk ambtenaar zich in beginsel moet onthouden van advisering in juridische procedures ten behoeve van een partij aangaande voor een Nederlandse rechter dienende of nog te dienen zaken. Wanneer in strijd met dit uitgangspunt wordt gehandeld, is dat m.i. te kwalificeren als ongewenst tenzij er bijzondere argumenten toepasselijk zijn voor een uitzondering. Of er bij afwezigheid van bijzondere argumenten voor een uitzondering door het afleggen van zo een verklaring metterdaad sprake is van een onbehoorlijke gedraging jegens een ander hangt af van de omstandigheden van de aangelegenheid. Heeft verweerder door het gewicht van zijn reputatie middels het afleggen van een verklaring te lenen aan de wederpartij van klaagster, ongeacht de inhoudelijke betekenis ervan, onbehoorlijk gehandeld zoals klaagster stelt? Die opvatting ben ik uiteindelijk niet toegedaan. Hiervoor is de inhoudelijke omzichtigheid van de verklaring al gememoreerd. Uit de hiervoor gegeven bespreking van relevante normenkaders komt naar voren dat het passend kan zijn te onderscheiden naar de aard van de vervulde betrekking die ten grondslag ligt aan de ontvankelijkheid van de klacht. Zo komt betekenis toe aan het feit dat verweerder geen rechter was in een betaalde hoofdfunctie en evenmin een langere termijn perspectief had op incidentele uitoefening van de functie in buitengewone dienst; zijn leeftijdsontslag was door hem ingediend en zijn feitelijke inzet als waarnemend advocaat-generaal liep ten einde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ae2a20347287d45c3d1b9f023d1ec41fc56fe4b919471c0b293a5a0c455a346 | shasum -a 256