Onder 4.7 Parket bij de Hoge Raad 25 maart 2016

Vabeog zelf had op een ander paard gewed, en daarover handelt onderdeel b van het incidentele middel. Zoals de deskundigen op blz. 17 van hun rapport vermelden, maakte zij aanspraak op vergoeding van kosten van wederbelegging met het betoog dat zij het onteigende als duurzame belegging aanhield en dat haar redelijke belang herbelegging in onroerend goed vordert. Daarmee zat zij in een ander leerstuk van het onteigeningsschadevergoedingsrecht, en wel een leerstuk waarover ik in 2014 geschreven heb in mijn conclusie in de zaak Beenders/Weert (zie de nrs. 3.3, 3.4 en 3.9), door Uw Raad beslist bij arrest van 6 februari 2015. Dat betreft gevallen, als aan de orde in de rechtspraak van Uw Raad van 1981 en later, waarin ook zelfstandig, buiten het verband van de inkomensschade, aanspraak op vergoeding van kosten van wederbelegging geldend kan worden gemaakt door de onteigende (a) die het onteigende onroerend goed als duurzame belegging aanhield en (b) wiens redelijk belang herbelegging in onroerend goed vordert. Zoals ik in de genoemde conclusie heb uiteengezet (nr. 3.9), is na de arresten Zillikens rechtspraak van Uw Raad gevolgd waaruit is afgeleid dat er voor toekenning van wederbeleggingskosten in de praktijk nauwelijks ruimte overblijft. In het onderdeel betreedt de Gemeente dit strijdperk met de klacht dat de rechtbank van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan waar zij een vergoeding voor kosten van aankoop van vervangend onroerend goed toekende zonder te hebben vastgesteld dat aan de bedoelde vereisten (a) en (b) is voldaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eb257b024bb0ba6695f54a415fd2234b769a17965f1dc8e384186c1561421e12 | shasum -a 256