Onder 2.5 Parket bij de Hoge Raad 25 maart 2016

In zijn eindarrest van 11 november 2014 stelt het hof voorop dat partijen het erover eens zijn dat de opdracht van [eiser] aan FSV telefonisch werd verstrekt en dat zij in elk geval zag op het geven van fiscaal advies (rov. 2.8). Het hof bespreekt vervolgens het door [eiser] bijgebrachte bewijs (rov. 2.9 - 2.12). Het hof overweegt dan dat [eiser] in zijn akte na bewijslevering in § 30 en § 32 de vraag opwerpt wat hij (als particulier) redelijkerwijs mocht verwachten van een overeenkomst tot het verrichten van fiscale werkzaamheden. Hierbij betrekt [eiser] de teksten van advertenties waarin en de websites waarop FSV zich heeft gepresenteerd als adviseur in, onder andere, arbeidsrechtelijke kwesties. Enkel die teksten brengen echter niet mee dat FSV zich jegens [eiser] heeft verplicht om hem niet alleen op belastingtechnisch gebied voor te lichten over de strekking van ontslagvoorstel. Voor de door [eiser] getrokken conclusie zijn bijkomende feiten en omstandigheden vereist, waarvan niet is gebleken, aldus het hof (rov. 2.13). Het hof komt dan tot de conclusie dat [eiser] niet is geslaagd in de bewijslevering van de door hem gestelde inhoud van de opdracht. Geoordeeld wordt dat de vordering van [eiser] in eerste aanleg terecht is afgewezen, al gebeurde dat op andere gronden (rov. 2.14). De grieven in het incidenteel appel zijn door het hof buiten behandeling gelaten wegens gebrek aan belang (tussenarrest van 27 augustus 2013, rov. 5 en eindarrest rov. 3.1). Het hof heeft in het principaal hoger beroep het vonnis van de rechtbank Arnhem van 2 maart 2011 bekrachtigd en de in hoger beroep ingestelde vorderingen van [eiser] afgewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c42c41c423b88f3d7fedafffa36c554a6917f98533bb073befa4223eeb19822f | shasum -a 256