Onder 2.2 Parket bij de Hoge Raad 29 januari 2016

Ik meen dat het onderdeel terecht is voorgesteld. Door het schorsingsverzoek van de pleegmoeder te behandelen en daarop een beslissing te geven in zijn tussenbeschikking van 30 april 2015, heeft het hof een inhoudelijk oordeel gegeven met betrekking tot één van de in het beroepschrift van de pleegmoeder vervatte grieven (grief IV). In dat oordeel – en de inhoudelijke behandeling van een grief – ligt impliciet besloten dat het hof de pleegmoeder ontvankelijk heeft geacht in haar hoger beroep. De beslissing ten aanzien van het schorsingsverzoek kan in zoverre niet worden aangemerkt als zijnde louter een ordemaatregel met betrekking tot de uitvoerbaarheid bij voorraad van de beschikking van de kinderrechter. Voor het nemen van (uitsluitend) een dergelijke ordemaatregel staat immers de weg van het executiegeschil op de voet van art. 438 Rv open. Met zijn oordeel omtrent het schorsingsverzoek van de pleegmoeder heeft het hof derhalve impliciet geoordeeld dat de pleegmoeder ontvankelijk is in haar hoger beroep. Voor zover die beslissing dient te worden aangemerkt als een bindende eindbeslissing – een uitdrukkelijk en zonder voorbehoud gegeven beslissing, waarvan de rechter in het verdere verloop van de procedure in beginsel niet meer mag terugkomen – en het hof in zijn eindbeschikking heeft willen terugkomen van die beslissing, heeft het hof de voorwaarden miskend waaronder het op zijn eerdere beslissing kan terugkomen dan wel heeft het zijn oordeel daaromtrent onvoldoende gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f5ddf30062aff2a48e547c8b16989bad1351529f91bb66b61488cbbc70ae6b1c | shasum -a 256