Onder 2.8 Parket bij de Hoge Raad 29 januari 2016

Men zou met het hof in rov. 3.5 kunnen betogen dat de uitzondering van art. 1:265f BW op de in art. 807 Rv opgenomen uitsluiting van hoger beroep alleen betekenis heeft als onder de vermelding van art. 1:265 BW in art. 807 Rv ook de opvolgende art. 1:265a e.v. BW worden gelezen. Met andere woorden, in art. 807, aanhef en onder a, Rv had wellicht moeten staan: ‘(…) 264, 265 en 265a tot en met k, met uitzondering van de beschikkingen ingevolge artikel 265f, tweede lid, van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek’. In de huidige tekst van art. 807 Rv had de vermelding van art. 1:265f BW achterwege kunnen blijven, omdat in dat geval ook zou hebben gegolden dat tegen de beschikkingen op de voet van art. 1:265f BW hoger beroep kan worden ingesteld. Het heeft er alle schijn van dat in het wetgevingsproces van art. 807 Rv een reeks van artikelnummers niet is opgenomen, die daarin wel opgenomen had moeten worden. Uit de parlementaire geschiedenis kan echter niet duidelijk en ondubbelzinnig worden afgeleid dat het de bedoeling van de wetgever is geweest om (ook) ten aanzien van art. 1:265i BW een rechtsmiddelenverbod in de wet op te nemen. Gelet op de verstrekkende gevolgen van een rechtsmiddelenverbod, en de terughoudendheid die in dat kader, mede met het oog op de rechtszekerheid, moet worden betracht met betrekking tot het aannemen van een rechtsmiddelenverbod dat niet in de wet is neergelegd, zou ik menen dat het hof in het onderhavige geval blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de pleegmoeder niet-ontvankelijk is in haar hoger beroep op grond van een niet in de wet (art. 807 Rv) opgenomen rechtsmiddelenverbod. Ook het tweede onderdeel slaagt derhalve.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f5ddf30062aff2a48e547c8b16989bad1351529f91bb66b61488cbbc70ae6b1c | shasum -a 256