Onder 5.6. Parket bij de Hoge Raad 26 januari 2016

Voor het antwoord op deze beide laatste vragen is het al genoemde HR 4 september 2007, ECLI:NL:HR:2007:BA2161 eveneens van belang. De conclusie van mijn ambtgenoot Vellinga die aan dat arrest voorafging, leert dat de “deels andere onderbouwing” waarvan hier sprake was, mede feitelijk van aard was. Zo werd een beroep gedaan op een aan het dossier toegevoegd schrijven van een psychiater dat de stelling moest staven dat klaagsters vermogen om in stressvolle omstandigheden adequaat te reageren, ernstig gestoord was. Hoewel sprake was van een gegeven waarmee de eerder oordelende beklagrechter onbekend was, was deze nadere onderbouwing onvoldoende om klaagster in het herhaalde beklag ontvankelijk te achten. Aandacht daarbij verdient dat de Rechtbank overwoog dat geen sprake was van nieuwe feiten en omstandigheden “die tot een nieuwe beslissing in deze zaak nopen”. Ook voor dit gedeelte van de overwegingen van de Rechtbank lijkt te gelden dat van een onjuiste rechtsopvatting geen sprake was. Het gaat zo gezien niet zo zeer om de vraag of de feiten en omstandigheden waarop bij het herhaalde beklag een beroep wordt gedaan nieuw zijn, maar veeleer om de vraag of een beroep wordt gedaan op feiten en omstandigheden die tot een nieuwe beslissing nopen. Dat is niet snel het geval als die feiten en omstandigheden enkel een nadere onderbouwing vormen van een in de eerdere procedure betrokken stelling. Dat is uiteraard ook niet het geval als de aangevoerde feiten irrelevant zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7dd08694d6a7028e9aa065e83f4aeb021a2b0e79451fee7cee6105ed5937508c | shasum -a 256