Onder 3.5. Parket bij de Hoge Raad 16 februari 2016

De steller van het middel verdedigt het standpunt dat de maatregelen die de KNVB jegens verdachte heeft getroffen strafrechtelijk van aard zijn en beroept zich in dit verband op het recht op bewegingsvrijheid, zoals gegarandeerd in artikel 2 lid 1 van het Vierde Protocol bij het EVRM. Maar het enkele feit dat zo een maatregel van de KNVB hetzelfde effect zou hebben als een (voorwaardelijk) door een strafrechtelijke autoriteit zoals de officier van justitie of de rechter opgelegde sanctie, lijkt mij nog onvoldoende om aan de maatregelen die de KNVB heeft getroffen het predikaat "criminal charge" te verbinden met alle gevolgen van dien. Ouders die een vijftienjarig kind verbieden om met vrienden uit te gaan, omdat het kind bij een eerdere stapavond mee heeft gedaan met het aanrichten van vernielingen, kunnen toch niet door deze vrijheidsbeperkende maatregel de strafvervolging voor het medeplegen van deze vernielingen blokkeren. De enkele omstandigheid dat inbreuk wordt gemaakt op een door het EVRM beschermd recht maakt dus nog niet dat die inbreuk heeft te gelden als een "criminal charge", zelfs als het effect van zo een maatregel hetzelfde zou zijn als van een door de overheid getroffen sanctie en zelfs al zou het oogmerk van degene die de maatregel treft parallel lopen met het oogmerk dat de rechter met het toepassen van het strafrechtelijk equivalent tracht te verwezenlijken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6090516a4f584c4164ca1c52faafdef7493f211e24b0df067e98bb78e60a46ce | shasum -a 256