Onder 7.11 Parket bij de Hoge Raad 6 april 2016

Ik verwijs in dit verband nog naar twee recente arresten HR V-N 2016/17.25 en HR V-N 2016/17.26. Die arresten hebben betrekking op de heffing van bpm ter zake van de registratie in 2012 van uit andere EU-lidstaten afkomstige personenauto’s. Zoals hiervoor vermeld is met ingang van dat jaar aan artikel 10, lid 7, van de Wet een tweede en derde volzin toegevoegd, waarin is bepaald dat gegevens die niet bij de aangifte zijn gebruikt voor het vaststellen van de afschrijving, en evenmin op verzoek van de inspecteur zijn toegevoegd, door degene die gehouden is de belasting op aangifte te voldoen, niet op een later tijdstip alsnog kunnen worden gebruikt om de bij de aangifte toegepaste afschrijving te wijzigen. In genoemde arresten heeft de Hoge Raad geoordeeld dat artikel 10, lid 7, derde volzin, van de Wet (wettekst 2012) niet eraan in de weg staat om, door het aanwenden van rechtsmiddelen, te kiezen voor een andere in of bij de Wet voorziene methode ter bepaling van de afschrijving dan waarvan bij de aangifte is uitgegaan, of een beroep te doen op gegevens die bij de aangifte niet zijn gebruikt voor de berekening van de bpm (in casu: andere koerslijsten), indien voor de controle van die gewijzigde gegevens geen nader onderzoek aan de auto zelf nodig is. Is een nader onderzoek wel vereist, dan staat artikel 10, lid 7, van de Wet (wettekst 2012) daaraan wel in de weg. De Hoge Raad legt hier artikel 10, lid 7, van de Wet uit in overeenstemming met het Unierecht, meer specifiek het doeltreffendheidsbeginsel. Hieruit volgt dat, zelfs onder toepassing van de aangescherpte wettekst per 1 januari 2012, een standpuntwijziging als de onderhavige in bezwaar en beroep is toegestaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39e42fde63a1a59b44c5e0f295db048cb4c1d94d701a755d50d16858e90269ec | shasum -a 256