Onder 7.4. Parket bij de Hoge Raad 5 april 2016

Dat wellicht niet alle geuite bewoordingen op zichzelf bedreigend van aard waren dan wel inhielden dat de aangever een bedrag of ander goed moest afstaan, zoals de in de bewezenverklaring vermelde opmerkingen over de kinderen van de aangever, maakt dat oordeel van het hof niet onbegrijpelijk. Bedreiging met geweld is niet beperkt tot verbale uitingen maar kan ook (mede) bestaan uit gedragingen, terwijl de rechtbank (bevestigd door het hof) bovendien gemotiveerd en niet-onbegrijpelijk heeft overwogen dat en waarom de ten laste gelegde handelingen en uitlatingen, mede gelet op de context waarin een en ander plaatsvond, bedreiging met geweld jegens de aangever en zijn gezin opleveren. Voorts doet aan de bewezenverklaring niet af, zoals in de toelichting op het middel wordt gesteld, dat twee van de daarin genoemde feitelijke gedragingen of uitlatingen niet rechtstreeks tegen de aangever waren gericht maar zijn gepleegd of geuit tegen zijn huishoudelijke hulp en/of echtgenote. Anders dan de steller van het middel, meen ik dat het hof (met de rechtbank) heeft kunnen oordelen dat een en ander, gelet op de inhoud en aard van de uitlatingen, was gericht tegen de aangever en dat het hof verder uit de gebezigde bewijsmiddelen heeft kunnen afleiden dat de verdachte daarvan op de hoogte is geraakt. Reeds uit het feit dat aangever aangifte heeft gedaan en uit zijn tot bewijs gebezigde verklaringen blijkt immers dat de bedreigingen hem ter ore zijn gekomen en dat hij zich daardoor bedreigd en onder druk gezet voelde om te betalen. Het door het hof overgenomen oordeel van de rechtbank dat een bedreigende situatie was gecreëerd is dus niet onbegrijpelijk. De bewezenverklaring is ook in zoverre voldoende gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e15ec8446275b26cf14783e808cdddbf576b36bfa85708f2e77a0ab44820aaef | shasum -a 256