Alinea 11 Parket bij de Hoge Raad 18 februari 2016

“3.4 Het hof is van oordeel dat ook in hoger beroep niet aannemelijk is geworden dat [verzoeker] ten aanzien van het ontstaan of onbetaald laten van zijn schulden in de vijfjaar voorafgaand aan de dag waarop het verzoekschrift is ingediend, te goeder trouw is geweest. Hierbij neemt het hof in aanmerking dat [verzoeker], ook nadat hij op 5 november 2013 had kennisgenomen van zijn partneralimentatieverplichting en hij toen al niet meer het inkomen genoot waarop deze verplichting was gebaseerd, geen adequate poging heeft ondernomen om door middel van een wijzigingsverzoek de alimentatieverplichting op nihil te laten stellen dan wel in overeenstemming te brengen met zijn draagkracht. Dat hij de Stadsbank van de alimentatieverplichting op de hoogte heeft gesteld is onvoldoende. Hierdoor is de alimentatieschuld, ondanks het feit dat [verzoeker] hierop door middel van loonbeslag ruim 6 7.000,- heeft betaald, onnodig hoog opgelopen. Dat de advocaat van [verzoeker] binnenkort een verzoek tot wijziging of nihilstelling (met terugwerkende kracht) bij de rechtbank zal indienen, doet naar het oordeel van het hof aan de verwijtbaarheid met betrekking tot het ontstaan van de huidige alimentatieschuld onvoldoende af. [verzoeker] heeft, behoudens enige recente moeilijkheden met de Raad voor de Rechtsbijstand over de hoogte van de door hem te betalen eigen bijdrage voor indiening van het wijzigingsverzoek, geen redelijke verklaring gegeven voor de omstandigheid dat hij in dit opzicht ruim twee jaren niets dan wel te weinig heeft ondernomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6a1bdf9e17b9efdba72c851c4279afc2dd966fe41ae94221071585cce9e69fa1 | shasum -a 256