Onder 6.2 Parket bij de Hoge Raad 14 april 2016

Bij uw eerste kamer is momenteel aanhangig een zaak met rolnr. 15/00920 waarin mijn ambtgenoot Van Peursem één dezer dagen concludeert. Die zaak betreft de vraag of de eiser C4C Human Resources BV, een detacheerder van gekwalificeerd zorgpersoneel, onder het besluit van de Minister van SZW valt dat verplicht tot deelname aan de pensioenregeling van de Stichting Pensioenfonds voor Personeelsdiensten (StiPP) voor werknemers in de uitzendbranche die op basis van een uitzendovereenkomst werken voor een uitzendonderneming. ‘Uitzendovereenkomst’ is in dat Besluit omschreven zoals in art. 7:690 BW. De Rechtbank Amsterdam (kantonrechter) achtte op basis van de parlementaire geschiedenis van de Flexwet een klassieke allocatiefunctie op de arbeidsmarkt een vereiste voor een uitzendovereenkomst. Zij meende dat daaraan niet was voldaan omdat de diensten van de uitlener niet bestonden uit vervanging tijdens ziekte of afwezigheid, het opvangen van piekuren of soortgelijke plotseling opkomende werkzaamheden, maar uit terbeschikking-stelling van medewerkers die vanaf het begin een vast dienstverband met de uitlener hebben en op één lijn te stellen zijn met consultants , ICT-consulenten en dergelijke die tijdelijk elders gedetacheerd worden om een bepaalde werkwijze te implementeren of te wijzigen, zodat deze detacheerder geen (klassieke) allocatiefunctie vervulde, maar gespecialiseerde kennis en informatie leverde die de inlenende zorginstellingen zelf niet in huis hadden:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/44d50848998ca38af75ab095d43a9e1f35f12481da6fc15eb6c020e5a6724e02 | shasum -a 256