Onder 8.3 Parket bij de Hoge Raad 14 april 2016

De fiscale (premieheffings)discussie is op dat punt ietwat schimmig als gevolg van de civiele discussie over het al dan niet vereist zijn van een allocatiefunctie voor het aannemen van een uitzendovereenkomst ex art. 7:690 BW en, vooral, over wat ‘allocatiefunctie’ dan betekent. In de civiele discussie worden volgens mij twee verschillende begrippen ‘allocatiefunctie’ gebruikt omdat de civiele discussie op twee gedachten hinkt. Enerzijds wilde de Flexwetgever in 1999 een ruim begrip ‘uitzendovereenkomst’ om in beginsel in alle driehoeks-arbeidsrelaties met terbeschikkingstelling zeker te stellen dat sprake zou zijn van een arbeidsovereenkomst met bijbehorende duidelijkheid en rechtszekerheid voor zowel klassieke uitzendkrachten, als voor gedetacheerden en arbeidsgepoolden, wier rechtspositie tot dan toe onduidelijk was. Dat ruime begrip omvat volgens de wetgeschiedenis dan ook niet alleen ouderwets uitzenden (de klassieke allocatie van tijdelijke arbeid bij ‘ziek en piek’), maar ook andere driehoeksarbeidsrelaties zoals detachering en arbeidspools, waarbij het om een ruimer allocatiebegrip gaat. Hij wilde echter niet alle driehoeksarbeidsrelaties onder ‘uitzendovereenkomst’ brengen, met name niet automatiseringsbedrijven of management consultants die een project bij de klant doen dat daartoe enige van hun werknemers mogelijk maandenlang bij de klant op kantoor moeten neerzetten. Aan payroll bedrijven zoals dat van de belanghebbende heeft de wetgever in 1999 niet gedacht, want die bestonden toen nog niet, zodat we niet weten wat hij gewild zou hebben. Maar eigenlijk moeten wij (minstens) vier categorieën driehoeksarbeidsrelaties onderscheiden:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/44d50848998ca38af75ab095d43a9e1f35f12481da6fc15eb6c020e5a6724e02 | shasum -a 256