Onder 8.7 Parket bij de Hoge Raad 14 april 2016

Belanghebbendes bedrijfsmodel is, in haar eigen woorden, ‘ontzorging’: zij neemt alle personeel(sgedoe) over van de materiële werkgever, voor een vaste prijs, transparant gebaseerd op de bestaande brutolonen, vermenigvuldigd met een opslagfactor waarvan de hoogte afhankelijk is van de vraag of de opdrachtgever alle personeelsgedoe, inclusief pensioengedoe, wil uitbesteden, of slechts een deel. In dat opzicht is haar dienstverlening vergelijkbaar met factoring : het overnemen van alle debiteuren(gedoe) tegen een vaste prijs. Als belanghebbendes inschakeling de rechten en plichten uit de arbeidsovereenkomst niet wijzigt ten opzichte van die uit de arbeidsovereenkomst die de werknemer en de opdrachtgever al hadden of bij rechtstreekse indiensttreding zouden hebben gehad, en met name het ontslagrisico niet wijzigt, dan hoort de belanghebbende naar doel en strekking van het premiesector-indelingssysteem niet in sector 52, maar in de sector waarin haar opdrachtgever is ingedeeld. Ik maak overigens uit belanghebbendes niet-weersproken stelling dat zij voor haar werknemers pensioenpremie afdraagt aan StiPP op dat er wel degelijk een wijziging in rechten en plichten optreedt, nu de opdrachtgever denkelijk voor zijn pensioenregeling niet was aangesloten bij StiPP, die immers voor uitzenders, detacheerders, arbeidspools en dergelijke is bedoeld. Ook overigens lijkt mij aannemelijk dat als een arbeidscontract weliswaar ongewijzigd overgaat naar de belanghebbende (of met de belanghebbende in plaats van met de opdrachtgever wordt aangegaan) niet dezelfde cao van toepassing zal zijn als de cao die voor de opdrachtgever gold. Dat lijkt mij echter niet van belang voor de ons bezighoudende kwestie, waarvoor alleen het werkloosheidsrisico (de omvang van de kans op beroep op werkloosheidsvoorzieningen), dus de ontslagbescherming van belang is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/44d50848998ca38af75ab095d43a9e1f35f12481da6fc15eb6c020e5a6724e02 | shasum -a 256