Alinea 307 Parket bij de Hoge Raad 16 februari 2016

71. Het hof is in zijn arrest uitgegaan van het eerste scenario. Het hof heeft vastgesteld dat de verzoeker na de schoten op [slachtoffer 1] het wapen opnieuw op een ander - een persoon die ging rennen - heeft gericht en dat wapen meermalen heeft afgevuurd. Ook bij dit eerste scenario is een differentiatie denkbaar: de aanvrager begon te schieten in de richting van [slachtoffer 2] toen hij wegrende dan wel toen hij op het punt stond weg te rennen. Uit de bewijsvoering volgt dat [slachtoffer 2] aanvankelijk in het gezelschap was van zijn vriend [slachtoffer 1] en na vier, vijf schoten weg rende (bewijsmiddel 14). Ook de opsteller van het rapport sluit niet uit dat de schutter op [slachtoffer 2] begon te schieten toen hij zich nog - samen met [slachtoffer 1] - bij de voorkant van de Alfa Romeo bevond. De uitkomsten van het onderzoek van Horne zijn niet onverenigbaar met een dergelijk scenario, al wijst de bewijsconstructie erop dat het hof heeft vastgesteld dat de aanvrager het wapen eerst op [slachtoffer 2] richtte nadat deze ging rennen. Het hof is er in dat verband van uitgegaan dat het aantal schoten dat is gelost op [slachtoffer 1] minimaal vier en maximaal zes bedroeg. Kennelijk heeft het hof in dat verband aangenomen dat de in de richting van [slachtoffer 1] geloste schoten hem ook daadwerkelijk hebben geraakt. Daarbij zal het hof mede in aanmerking hebben genomen dat uit de bewijsvoering kan worden afgeleid dat de afstand tussen de verzoeker en het slachtoffer minder dan een meter bedroeg (bewijsmiddel 17). In die benadering resteren, uitgaande van het aantal van acht schoten, nog minimaal twee kogels.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4bd5b45c987c68932301675c55dabb2529d08fbe9a5ca8e1e1d117736844ff3d | shasum -a 256