Onder 6.17. Parket bij de Hoge Raad 5 februari 2016

“Een aanbieder kan ons inziens niet op grond van art. 6:76 BW aansprakelijk worden gesteld voor de gedragingen en tekortkomingen van een tussenpersoon, indien niet rechtens vast is komen te staan dat deze ook daadwerkelijk als hulppersoon in de zin van deze wettelijke bepaling is opgetreden. Daarvoor is onder andere vereist dat de aanbieder bij de uitvoering de verbintenis die hij zelf jegens de consument heeft, gebruikmaakt van de hulp van andere personen, in casu de tussenpersoon. Het moet derhalve gaan om de nakoming van verbintenissen die de aanbieder (en niet de tussenpersoon!) jegens een consument moet nakomen. De mogelijkheid of het feit dat de verplichtingen die enerzijds de tussenpersoon en anderzijds de aanbieder (doch uit hoofde van een andere overeenkomst!) jegens de consument in acht dienen te nemen van gelijke strekking zijn, brengt niet met zich mee dat de tussenpersoon als hulppersoon in de zin van art. 6:76 BW beschouwd kan worden. Zo zal de tussenpersoon die een consument geadviseerd heeft om een lening op te nemen die zijn financiële positie te boven gaat, aansprakelijk jegens de consument zijn op grond van een onjuist advies. De desbetreffende kredietaanbieder zal jegens de consument aansprakelijk zijn op grond van het feit dat deze hem het krediet heeft verstrekt, terwijl hij de desbetreffende kredietaanvraag – mede op grond van het wettelijk verbod tot overkreditering – had dienen te weigeren. Tussenpersoon en aanbieder hebben ieder een rechtstreekse contractuele relatie met de desbetreffende consument, terwijl hulppersonen in de zin van art. 6:76 BW (…) in de regel geen rechtstreekse contractuele relatie hebben met de desbetreffende schuldeiser (consument).”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1d29a2298c25d24ad72742e5d24a1cfe26b8c6d540e9e993c5240886e9c9ef95 | shasum -a 256