Onder 5.10. Parket bij de Hoge Raad 5 februari 2016

Zoals hiervoor onder 3.15 uiteengezet, ligt aan de ‘verbodsbepalingen’ van art. 25 NR 1995 en art. 41 NR 1999 ten grondslag dat effecteninstellingen geen zakelijke of financiële relaties mogen hebben met natuurlijke personen of rechtspersonen die activiteiten ontplooien zonder over de vereiste vergunning, vrijstelling of buitenlands ‘paspoort’ te beschikken. Zowel in de toelichting bij art. 25 NR 1995 als in de toelichting bij art. 41 NR 1999 wordt dat expliciet vermeld. In beide bepalingen is een opsomming gegeven van ‘verboden’ rechtshandelingen. Eerst in art. 41 NR 1999 is in de opsomming opgenomen het accepteren van de door deze instelling aangebrachte cliënten of cliëntenorders. In de toelichting bij art. 41 NR 1999 is hieromtrent opgemerkt dat het niet expliciet noemen van deze categorie, “die wel onder de reikwijdte van de betekenis van zakelijke of financiële relaties viel”, als verwarrend werd ervaren en dat deze onduidelijkheid met het expliciet uitschrijven in onderdeel d wordt ondervangen. Hieruit blijkt dat de STE – de opsteller van de NR 1995 en de NR 1999 – ervan uitgaat dat onder vigeur van art. 25 NR 1995 ook reeds gold dat een effecteninstelling zich diende te onthouden van het accepteren van cliënten van een instelling die niet over de vereiste vergunning beschikt omdat art. 25 NR 1995, zoals uit de toelichting op deze bepaling expliciet blijkt, evenals art. 41 NR 1999, de uitwerking is van de regel dat een effecteninstelling geen zakelijke of financiële relaties mag hebben met natuurlijke personen of rechtspersonen die activiteiten ontplooien zonder over de vereiste vergunning, vrijstelling (of buitenlands paspoort) te beschikken en bedoeld accepteren valt onder de reikwijdte van het in die regel vervatte verbod. Dat standpunt lijkt mij juist. Daarbij neem ik het nog volgende in aanmerking.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/106cc5c7035fe91c0fc173e55392a970b6e4b9f89efa001e9b079c08d183af10 | shasum -a 256