Onder 5.10. Parket bij de Hoge Raad 5 februari 2016

De verbodsbepalingen van art. 25 NR 1995 en art. 41 NR 1999 maken deel uit van par. 8 van de NR 1995 respectievelijk de NR 1999, waarin de in art. 24 Bte 1995 neergelegde gedragsregels nader zijn uitgewerkt. De gedragsregel dat effecteninstellingen geen zakelijke of financiële relaties mogen hebben met natuurlijke personen of rechtspersonen die activiteiten ontplooien zonder over de vereiste vergunning, vrijstelling of buitenlands paspoort te beschikken, is als het ware een vanzelfsprekende uitwerking van de gedragsregel van art. 24 sub a Bte 1995 inhoudende dat een effecteninstelling handelt in het belang van haar cliënten en de adequate functionering van de effectenmarkten. Daarbij roep ik in herinnering dat art. 7 lid 1 Wte 1995 met zijn vergunningplicht een centrale bepaling is in het publiekrechtelijk effectenrecht die ertoe strekt om met oog op de belangen van de beleggers die van de diensten van effectenbemiddelaars en vermogensbeheerders gebruik maken, tot op zekere hoogte te waarborgen dat deze dienstverlening een kwalitatief aanvaardbaar niveau heeft en dat misleiding wordt voorkomen. Ook gelet hierop kan worden geconcludeerd dat het in art. 41 NR 1999 opgenomen verbod ‘het accepteren van door deze instelling aangebrachte cliënten of cliëntenorders’ niet de introductie van een nieuwe, onder de NR 1995 nog niet geldende, regel inhoudt maar een expliciete uitwerking vormt van hetgeen reeds was begrepen onder de reikwijdte van art. 25 NR 1995.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/106cc5c7035fe91c0fc173e55392a970b6e4b9f89efa001e9b079c08d183af10 | shasum -a 256