Onder 5.23. Parket bij de Hoge Raad 5 februari 2016

Het hof kwam bij de beantwoording van de vraag in welke mate de aan Dexia en [verweerder] toe te rekenen omstandigheden tot de schade hebben bijgedragen (de causaliteitsafweging) – in zoverre vooruitlopend op de uitkomsten van de aan [verweerder] opgedragen bewijslevering – tot de slotsom dat 20% van de nadelige gevolgen ( de betaalde inleg en de restschuld) voor rekening van [verweerder] dient te blijven. Het hof motiveerde dit oordeel als volgt. Bij de verdeling van de schade, zoals volgt uit de vaste jurisprudentie in de effectenleasezaken (het hof-model), is reeds in aanmerking genomen dat de ernst van de over en weer gemaakte fouten meebrengt dat het tekortschieten van Dexia in de op haar rustende (tweeledige) zorgplicht zwaarder weegt dan de onoplettendheid van [verweerder] en voorts dat de bijzondere zorgplicht van Dexia juist ertoe strekt [verweerder] te beschermen tegen onoplettendheid en lichtvaardig handelen. Indien Dexia niet alleen tekort is geschoten in deze zorgplicht, maar er daarnaast sprake is geweest van advies van Spaar Select met betrekking tot een effectendienst, waarvoor Dexia, indien zij hiervan wist of behoorde te weten, aansprakelijk is , is de tekortkoming van Dexia bij het aangaan van de overeenkomsten van een zodanige ernstig aard, dat zij een aanmerkelijk deel moet vergoeden van het nadeel dat [verweerder] ten gevolge van het aangaan van de overeenkomsten heeft geleden. Bij het bepalen van de omvang van de aan de tekortkoming toe te rekenen gevolgen dient dan uitgangspunt te zijn dat [verweerder] mocht afgaan op het advies van Spaar Select en [verweerder] aldus minder bedacht hoefde te zijn en zich minder snel eigener beweging behoefde te verdiepen in niet (uitdrukkelijk) vermelde risico's dan in het geval de effectenleaseovereenkomsten niet naar aanleiding van een advies zouden zijn tot stand gekomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/106cc5c7035fe91c0fc173e55392a970b6e4b9f89efa001e9b079c08d183af10 | shasum -a 256