Onder 5.3 Parket bij de Hoge Raad 28 april 2016

HR BNB 2003/379 (HR BNB 2003/381 was vergelijkbaar) betrof een Nederlandse vennootschap met een in België wonende directeur/grootaandeelhouder (dga). Omdat ter zake van diens in Nederland verrichte werkzaamheden voor de vennootschap geen beloning was toegekend, nam de inspecteur ex art. 12a Wet LB een fictief loon in aanmerking ad ƒ 150.000. In geschil was of het belastingverdrag met België 1970 in de weg stond aan Nederlandse heffing over dat fictieve loon. Bij gebrek aan omschrijving in het verdrag van de in art. 15 en 16 gebruikte termen “salarissen, lonen en andere soortgelijke beloningen verkregen door” respectievelijk “tantièmes, prestatiegelden en andere beloningen verkregen door”, interpreteerde het Hof deze begrippen op grond van art. 3(2) van het Verdrag weliswaar in beginsel naar de betekenis die zij volgens de Nederlandse fiscale wetgeving hadden op het moment van verdragstoepassing, maar maakte het een uitzondering voor het geval een verdragsluitende Staat door de betekenis van niet-omschreven uitdrukkingen in het nationale recht te wijzigen het verdrag deels buiten werking zou stellen. Het Hof oordeelde dat toepassing van de fictiefloonregeling onder bestaande verdragen dat effect had en tot dubbele belasting zou leiden in strijd met doel en strekking van het Verdrag. Het Hof oordeelde dat het fictieve loon daarom niet onder de artt. 15 en 16 van het Verdrag 1970 viel en dat het heffingsrecht blijkens de restbepaling (art. 22) was toegewezen aan België.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fb0e3ec557f1667d7f1107aebcbfb08a5e8d2f7644c671f78af5ff1bb5518f3a | shasum -a 256