Onder 7.15 Parket bij de Hoge Raad 28 april 2016

Uit uw boven geanalyseerde jurisprudentie lijkt mij te volgen dat de goede verdragstrouw en de ‘context’ ex art. 3(2) van het verdrag in casu anders vereisen dan toepassing van de Nederlandse fictief-looninvulling van de termen ‘beloning’ en ‘verkregen’ in de artt. 15 en 16 van het verdrag, gezien de volgende omstandigheden: (i) toepassing van art. 12a Wet LB kan de - op basis van de werkelijke aard van het desbetreffende, nog te realiseren inkomensbestanddeel bepaalde – overeengekomen verdragstoewijzing wijzigen; (ii) het – uitgebreide – protocol bij het verdrag met Portugal zegt niets over de fictiefloonregeling of over een van de normale context afwijkende uitleg van de termen ‘beloning’ en ‘verkregen’ in de artt. 15 en 16; (iii) er is geen gezamenlijke toelichting; (iv) de Nederlandse eenzijdige toelichting zegt evenmin iets over de fictiefloonregeling of over nationale ficties in het algemeen ; (v) niet gesteld of gebleken is dat de Portugese verdragsonderhandelaars op de hoogte zijn gesteld van de potentiële eenzijdige Nederlandse verdragstoewijzingsbeïnvloeding c.q. van het gevaar van dubbele belasting, zodat (vi) Portugal daarmee te minder geacht kan worden rechtens relevant te hebben ingestemd; (vii) met name is niet gesteld of gebleken dat uit de Portugese eenzijdige toelichting volgt dat Portugal de toewijzingseffecten van de Nederlandse fictiefloonregeling aanvaardt; en (viii) evenmin dat de Portugese belastingwetgeving in 1999 (verdragssluiting) of in 2001 (verdragstoepassing) een vergelijkbare fictiefloonregeling kende.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fb0e3ec557f1667d7f1107aebcbfb08a5e8d2f7644c671f78af5ff1bb5518f3a | shasum -a 256