Onder 6.7. Parket bij de Hoge Raad 16 februari 2016

Voorop moet worden gesteld dat de vraag of een inbeslaggenomen stuk ‘voorwerp van het strafbare feit uitmaakt’ of ‘tot het begaan daarvan heeft gediend’, zich volgens de jurisprudentie van de Hoge Raad niet in het algemeen laat beantwoorden, maar in het bijzonder afhankelijk is van de aard van het inbeslaggenomen stuk en de aard van het delict dat zou zijn begaan door de (rechts)persoon jegens wie de verdenking is gericht, alsmede de feitelijke gedragingen die hem in dat verband worden verweten. Een heldere omschrijving van de corpora en de instrumenta delicti levert dat niet op. Eigenlijk is daarmee niet veel meer gezegd dan dat de beantwoording van de vraag of van dergelijke corpora of instrumenta sprake is, een casuïstische aangelegenheid is. Intussen is wel duidelijk dat de Hoge Raad de bedoelde begrippen ruim uitlegt. Niet zo ruim als op grond van de in HR 10 november 2015, ECLI:NL:HR:2015:3258 gebezigde formulering gevreesd kon worden –namelijk dat elk stuk waaruit “kan blijken” van de vermoedelijk gepleegde strafbare feit een corpus dan wel een instrumentum van het delict is –, maar wel zo ruim dat, zoals uit HR 26 januari 2016, ECLI:NL:HR:2016:110 blijkt, “documenten als e-mailberichten of notulen die betrekking hebben op overleg over of het uitdenken van de strafbare gedragingen, of concepten van (valse) overeenkomsten” als instrumenta delicti kunnen worden aangemerkt indien de desbetreffende strafbare feiten “geacht kunnen worden met behulp van dan wel door middel van deze documenten tot stand te zijn gekomen”. Het lijkt er aldus op dat alle documenten die bij de voorbereiding van het strafbare feit in kwestie een rol hebben gespeeld, tot de instrumenta delicti worden gerekend.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/acf77f5fce943db69733c6c88845ae941c5721b1c5ca34c33842ef6f5b30ae12 | shasum -a 256