Onder 6.16 Parket bij de Hoge Raad 4 februari 2016

Overigens meent Van Soest (evenals Tanabe , zie hierboven) dat vermogen ten aanzien van behoeftebevrediging een bijzondere eigenschap bezit in het geval van ziekte, arbeidsongeschiktheid, etc. In deze gevallen stelt het vermogen immers de bezitter, anders dan degene die slechts arbeidsinkomsten verdien de (welk arbeidsinkomen als gevolg van de ziekte etc. niet meer bestaat), in staat om de kosten die diens situatie met zich brengt, te dragen. Inkomsten blijven immers voortdurend uit dat vermogen vloeien: de inkomsten zijn hechter gefundeerd. Deze eigenschap rechtvaardigt volgens Van Soest in ieder geval enige mate van belastingheffing over het vermogen als zodanig (het fundament van die inkomsten). Vermeld zij dat Van Soest uitdrukkelijk afstand neemt van de gedachte dat de inkomsten uit vermogen zelf een grotere draagkracht zouden kennen ten opzichte van inkomsten uit arbeid. In dit licht wijst hij ook het belasten van een forfaitair rendement op vermogen, als ware dit fictieve rendement een belichaming van het inkomenspotentieel van dat vermogen, af. Naar mate niet-vermogenden echter overigens beschermd worden tegen de risico’s van ziekte en andere situaties die het verdienen van arbeidsinkomen bemoeilijken, boet voorgaande rechtvaardiging in aan kracht. Zulks is bijvoorbeeld aan de orde in het geval van het in meer of mindere mate bestaan van uitkeringen bij werkeloosheid en arbeidsongeschiktheid.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7991adaa762e4c2c1606b091202588bb99d7f51e2079afcc0bc61647051a42f8 | shasum -a 256