Onder 9.5 Parket bij de Hoge Raad 4 februari 2016

We merken op dat deze overweging [toelichting A-G: de overweging omtrent een individuele buitensporige last in de eerste helft van r.o. 2.3.2] op zichzelf bezien, een bom lijkt te leggen onder de forfaitaire rendementsheffing, mede in het licht van het rendement dat al enige jaren wordt behaald op spaarrekeningen. In de volgende alinea van r.o. 2.3.2 nuanceert de Hoge Raad dit echter enigszins. De Hoge Raad zegt daarin dat het niet voldoende is dat het rendement op bepaalde bezittingen structureel onder de 4% blijft, zelfs niet indien het vermogen van een belastingplichtige met name daaruit bestaat. De Hoge Raad merkt daarbij op dat het geringe resultaat dat bij dit soort beleggingen als verhuurde woningen wordt behaald, in het algemeen mede tot uitdrukking komt in de waarde in het economische verkeer van die woningen. Maar hoe zit dat dan met spaarrekeningen, zo vragen wij ons af? Het geringe rendement op spaarrekeningen heeft geen neerwaarts effect op de waarde in het economische verkeer. De tweede alinea lijkt dus met name gericht te zijn op beleggingen zoals die aan de orde zijn in de onderhavige casus en dat roept dan toch wel weer de vraag op hoeveel jaar met een laag rendement op spaarrekeningen tot gevolg kan hebben dat de forfaitaire rendementsheffing in de gevarenzone komt. Al met al een ambigue overweging van de Hoge Raad waar ieder het zijne in kan lezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7991adaa762e4c2c1606b091202588bb99d7f51e2079afcc0bc61647051a42f8 | shasum -a 256