Onder 3.5.3 Parket bij de Hoge Raad 27 mei 2016

De uitspraak van de Hoge Raad van 31 januari 2014 betrof opnieuw de uitleg van de regeling van de werkingssfeer uit de CAO voor de Metalektro. Het betrof in dit geval een onderneming, Adimec, die zich richt op het ontwikkelen, vervaardigen dan wel assembleren, alsmede het verkopen van (hightech) camera’s voor industriële en medische toepassingen en voor de overheid. Het hof had overwogen dat het R&D-project (de productontwikkeling) moet worden aangemerkt als onlosmakelijk onderdeel van een productieproject dat leidt tot het uiteindelijke eindproduct en dat het ervoor moet worden gehouden dat de kosten van dat R&D-traject ook in de kosten van dat uiteindelijke eindproduct zijn verdisconteerd. Dat een en ander is echter onvoldoende om te oordelen dat het R&D-traject moet worden beschouwd als uiteindelijk gericht op en daarmee dus ook ten dienste staand van de eindassemblage. R&D en eindassemblage moeten in dit verband elk worden beschouwd als zelfstandig en nevengeschikt onderdeel van het productietraject in ruime zin dat leidt tot het eindproduct. Hieruit vloeit voort dat in dit geval doorslaggevend is of meer dan 50% van de bestede uren binnen genoemd productietraject in ruime zin – met toerekening van de aan respectievelijk R&D en eindassemblage toe te rekenen ondersteuning en overhead – betrekking heeft op de eindassemblage. In het licht van hetgeen Adimec omtrent haar onderneming en de daarin bestede uren heeft aangevoerd, is door ROM en PME onvoldoende gesteld om anders te oordelen dan dat R&D onmiskenbaar kern en zwaartepunt van de ondernemingsactiviteiten vormt, zodat het antwoord op die vraag ontkennend luidt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bcc4746c353424786aebc591323f5fd29a0eb41ece9e3e7a3b597f24f68c0a01 | shasum -a 256