Onder 4.13. Parket bij de Hoge Raad 7 juni 2016

Uit de motivering van het hof blijkt dat het hof heeft vastgesteld dat – net als in NJ 2006/653 het geval was – na het doen stoppen van de auto de politieambtenaren de bestuurder van de auto hebben gevraagd naar zijn rijbewijs en de kentekenpapieren. In zoverre is dus geheel conform art. 160 WVW 1994 opgetreden. ’s Hofs overweging dat “[v]an daadwerkelijke controle op de naleving van de verkeersvoorschriften geen sprake [is, want] daarin is de politie kennelijk niet geïnteresseerd”, lijkt mij daarom niet goed te rijmen met deze beschrijving van de gang van zaken. Dat de politieambtenaren tenminste mede waren geïnteresseerd in de verkeersrechtelijke kant blijkt naar ik meen ook uit de volgende vaststellingen van het hof. Dat zij door middel van het vragen naar het rijbewijs de identiteit van de bestuurder wilden vaststellen, is een doelstelling die past binnen de bevoegdheid van art. 160 WVW 1994. Ook de door het hof genoemde aanleiding voor de controle, namelijk dat de auto op naam stond van een bedrijf dat regelmatig auto’s aan ‘criminelen’ verhuurde, mondde naar het mij voorkomt evenzeer uit op een doelconforme uitoefening van de uit art. 160 WVW 1994 voortspruitende bevoegdheid. Het verifiëren van de tenaamstelling van een motorrijtuig, een gegeven dat uit het kentekenbewijs kan blijken, is immers ook als doelstelling te scharen onder de bevoegdheid van art. 160 WVW 1994. Ik meen dat gelet op de objectieve strekking van het handelen van de politieambtenaren dus wel degelijk sprake was van het ‘zich vergewissen’ of aan de voorschriften van de Wegenverkeerswet 1994 was voldaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/83734eb62b76522bf37e9f8899eb8d4b1b9ae1f287f0104ace116270eb3bb8b1 | shasum -a 256