Onder 5.6. Parket bij de Hoge Raad 7 juni 2016

Daaraan valt toe te voegen dat de Hoge Raad ook wel uitspraken heeft gewezen die een aanwijzing vormen – maar wellicht niet meer dan dat – dat ook hij de opvatting hanteert dat een dergelijke oneigenlijk gebruik van de controlebevoegdheid van art. 160 WVW 1994 tijdens een verkeerscontrole tot een vormverzuim begaan in het voorbereidend onderzoek als bedoeld in art. 359a lid 1 Sv leidt. Eén daarvan is het hierboven al besproken arrest NJ 2006/653, waarin de Hoge Raad met expliciete verwijzing naar art. 359a Sv en het daarvoor geldende toetsingskader zoals weergegeven in het arrest NJ 2004/376 oordeelt dat “de enkele vaststelling dat de politieambtenaren van de hun op grond van art. 160 WVW 1994 toekomende controlebevoegdheid misbruik hebben gemaakt (…) door de bevoegdheid aan te wenden teneinde strafbare feiten vermeld in het Wetboek van Strafrecht op te sporen, niet de gevolgtrekking [kan] wettigen dat van een zodanig ernstige inbreuk op de beginselen van een goede procesorde sprake is in de zin van het hiervoor vermelde arrest, dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de strafvervolging van de verdachte”. Zie ook HR 22 september 2015, ECLI:NL:HR:2015:2775, waarin het hof had geoordeeld dat de omstandigheid dat de politieambtenaren de controlebevoegdheid van art. 160 WVW 1994 uitsluitend hebben aangewend voor een ander doel dan naleving van de Wegenverkeers1994 (te weten: controle op naleving van Opiumwet) een vormverzuim oplevert dat op de voet van art. 359a Sv tot bewijsuitsluiting moet leiden. De Hoge Raad casseerde op de grond dat het hof de wettelijke beoordelingsfactoren van art. 359a Sv noemde, maar dat een kenbare weging en waardering van die factoren ontbrak.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/83734eb62b76522bf37e9f8899eb8d4b1b9ae1f287f0104ace116270eb3bb8b1 | shasum -a 256