Onder 4.3. Parket bij de Hoge Raad 7 juni 2016

Of het ten behoeve van de opsporing van een strafbaar feit aanwenden van de aan art. 160 WVW 1994 ontleende bevoegdheid al dan niet een oneigenlijk gebruik van die bevoegdheid oplevert, is een vraag die in de literatuur al een hele lange tijd is bediscussieerd. Het gegeven startsein voor die wetenschappelijke discussie kan wel op naam gezet worden van F. Vellinga-Schootstra, in het nadien veelvuldig aangehaalde artikel “Stop!; In naam der wet?”, in Delikt en Delinkwent van 1982. Toen ging het nog om de bevoegdheid om via een bevel op basis van de Wegenverkeerswet de verdachte aan te houden in de zin van art. 52 Sv. De vermenging van de verkeersrechtelijke bevoegdheid met andersoortig optreden was toen nog niet zo aan de orde maar is daar later bij gekomen. Het is naar ik meen niet nodig om die discussie hier (in extenso) weer te geven, omdat die deels niet raakt aan de specifieke kenmerken van onderhavige zaak en bovendien de kwestie in cassatie al meermalen is opgeworpen. In zoverre omvat de onderhavige zaak niet veel nieuws. De koers van de Hoge Raad lijkt sinds NJ 2006/653 duidelijk en is ook ongewijzigd gebleven: zolang de controlebevoegdheid niet uitsluitend is c.q. wordt gebruikt voor een ander doel, in het bijzonder het verrichten van opsporingshandelingen, zal er geen sprake zijn van détournement de pouvoir.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/83734eb62b76522bf37e9f8899eb8d4b1b9ae1f287f0104ace116270eb3bb8b1 | shasum -a 256