Onder 2.24 Parket bij de Hoge Raad 3 juni 2016

Daytona heeft de echtheid van de verklaring betwist en zich op het standpunt gesteld dat het een valselijk opgemaakt document betreft, waarbij Daytona gemotiveerd betwist heeft dat [betrokkene 1] de verklaring heeft opgesteld en dat hij zijn handtekening zou hebben geplaatst (zie productie DAA4 bij processtuk nr. 28), waarbij zij erop heeft gewezen dat slechts een kopie van de verklaring is overgelegd. Uit art. 159 lid 2 Rv volgt dat de in het geding zijnde verklaring geen bewijs oplevert, zolang niet is bewezen van wie de ondertekening afkomstig is. Bij onderhandse akten rust de bewijslast voor de echtheid van de handtekening op degene die zich op de akte beroept. Aangezien [eiser] zich beroept op de desbetreffende verklaring, valt het ontbreken van het origineel binnen zijn risicosfeer. Daarnaast kan worden opgemerkt dat [eiser] niet een nader, daartoe strekkend gespecificeerd bewijsaanbod heeft gedaan en dat uit de e-mail van [C] niet zonder meer volgt hetgeen [eiser] stelt onder (ii). Het oordeel van het hof is voorts niet onbegrijpelijk en voor het overige zodanig verweven met waarderingen van feitelijke aard dat het oordeel in cassatie verder niet op juistheid kan worden onderzocht. Met betrekking tot het betoog dat voor zover het oordeel van het hof impliciet is gegrond op de gedachtegang dat de stellingen van [eiser] tardief zijn, mist het subonderdeel feitelijke grondslag, aangezien het hof geen oordeel van dergelijke strekking heeft gegeven. Het subonderdeel dient derhalve te falen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a4015791fb0bce94531b699450dcd99fb19491591b54dde537a5c6e3c576537e | shasum -a 256