Onder 3.4 Parket bij de Hoge Raad 5 februari 2016

Sinds het begin van het millennium, en nog in sterkere mate sinds 2008, hebben pensioenfondsen te kampen met onderdekking als gevolg van een stijging van de levensverwachting, de historisch lage rentestand en de financiële crisis. De aangesloten werkgevers worden hierdoor geconfronteerd met stijgende pensioenpremies, en veelal ook herstelpremies. Daarnaast gelden voor beursgenoteerde ondernemingen sinds 1 januari 2013 nieuwe boekhoudregels op grond waarvan onder strengere eisen reserves voor pensioentekorten moeten worden aangehouden. Dit kan de kredietwaardigheid van de onderneming nadelig beïnvloeden. De beide ontwikkelingen hebben ertoe geleid dat werkgevers zich zijn gaan beraden op het indammen van de risico’s die voor hen aan een pensioenregeling verbonden kunnen zijn, in de branche ook wel aangeduid als ‘de-risken’. Daarbij kan het gaan om een aanpassing van de pensioenregeling (bijv. wijziging van indexatie(financiering), bijstortingen), maar ook een gedeeltelijke of volledige overname van de pensioenverplichtingen door een verzekeraar, al dan niet met liquidatie van het pensioenfonds. In dat kader is de vraag actueel geworden of de werkgever de uitvoeringsovereenkomst met een pensioenfonds kan opzeggen, en zo ja of daaraan voor hem financiële verplichtingen zijn verbonden. In de pensioenrechtelijke literatuur bestaat met name over deze laatste vraag onzekerheid en wordt vaak verwezen naar de uitspraken van de kantonrechter en het hof in de onderhavige zaak.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7c4a6de013c3a54f506243618f2e223a8bebba0c6a4396c93c153d443ed0508c | shasum -a 256