Onder 2.3. 4- Parket bij de Hoge Raad 5 februari 2016

4-Ward is van dit vonnis in hoger beroep gekomen. Het hof Den Haag heeft in de eerste plaats vastgesteld dat het niet nakomen van de overeenkomst uitsluitend aan [verweerster] te wijten was. Het hof oordeelde in rov. 4.5 van zijn tussenarrest van 12 januari 2010 dat uit de door de rechtbank genoemde argumenten niet kan worden afgeleid dat sprake is van onvoorziene omstandigheden als bedoeld in artikel 6:258 BW. Volgens het hof was onvoldoende onderbouwd dat sprake was van verstoorde verhoudingen tussen de directeuren [betrokkene 1] en [betrokkene 2] . Het enkele feit dat er inmiddels drie jaar verstreken waren sinds partijen uit elkaar gegaan waren en als zelfstandige ondernemingen verder waren gegaan vormde volgens het hof onvoldoende grond om aan te nemen dat sprake was van onvoorziene omstandigheden. Het hof zag wel aanleiding om de overeenkomst met toepassing van het leerstuk van onvoorziene omstandigheden op een andere grond te ontbinden. Het hof leidde uit een op 26 oktober 2005 door 4-Ward genomen akte af dat ook 4-Ward geen heil meer zag in de fusie. Aangezien de overeenkomst was aangegaan met het oog op de fusie vormde dit volgens het hof een omstandigheid als bedoeld in artikel 6:258 BW van dien aard dat de overeenkomst behoorde te worden ontbonden. Het hof leidde voorts uit de stellingen van [verweerster] af dat deze het niet doorgaan van de fusie als argument had gebruikt ter onderbouwing van haar standpunt dat sprake was van onvoorziene omstandigheden in de zin van artikel 6:258 BW. Het hof heeft de overeenkomst vervolgens ontbonden met toekenning van een schadeloosstelling aan 4-Ward op basis van de waarde van de aandelen op 26 oktober 2005. Het hof heeft op basis daarvan aan 4-Ward bij arrest van 20 september 2011 een schadeloosstelling toegekend van € 77.761,-.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/95aef4c1657c4cb47adc6c1c536221669ddcec873f946a88547f1a578888b369 | shasum -a 256